Waarderen van wat werkt

Echt luisteren naar elkaars concrete ervaringen in de hulpverlening met een focus op wat wel werkt, is de doelstelling van deze bouwsteen. De werkzame elementen van de hulpverlening worden helder én de methodiek van het waarderend interview heeft een sterke verbindende kracht.

Door te luisteren naar elkaars ervaringen en op een waarderende manier te onderzoeken ‘wat werkt’, ontdekt jouw team de werkzame elementen in, van en door hun handelen. Dat creëert een positieve energie en een verbindende dynamiek. Dit geeft voeding voor het ontwikkelen van een gezamenlijk toekomstbeeld en concrete acties om naar dit toekomstbeeld toe te werken.

Methodiek

Deze methodiek omvat een leidraad voor het uitvoeren van waarderend interview en het identificeren van werkzame elementen. Dit wordt aangevuld door het creëren van een gezamenlijke toekomstdroom en het formuleren van concrete acties.

Waarderen van wat werkt – waarderend interview – groepsdroom – acties

Theorie

Interventies zijn pas effectief in handen van effectieve professionals. De mate waarin de hulpverlener gebruik maakt van onderbouwde methodiek en de mate waarin een professional gelooft en vertrouwt op de werkzaamheid geeft volgens Anneke Menger et al. (2013) invloed op de werkalliantie met de cliënt.

Daarnaast is het ook zeer zinvol om vanuit de dagelijkse praktijk te leren over de effectiviteit van de hulpverlening die jouw team biedt, en wat daarin volgens hen de werkzame elementen zijn. Dat kan via een waarderend interview. In een waarderend interview luisteren mensen naar elkaars ervaringen en succesverhalen.

Kenmerkend voor een waarderend interview is dat er een nieuw perspectief ontstaat. De focus verandert van ‘wat niet werkt’ naar ‘wat wel werkt’ in de hulpverlening. Waarderen van wat er is, geeft veel mensen energie. De focus komt immers te liggen op wat goed gaat, zoals op talenten, competenties en krachten die bij hulpverleners en cliënten al aanwezig zijn en in het hulpverleningsproces worden aangesproken. Het waarderen van wat er is, in plaats van te kijken naar wat er nog niet is, creëert openheid om te leren en te verdiepen.

Het écht en waarderend luisteren naar elkaars verhalen en daarvoor ruim de tijd krijgen, zorgt ook voor verbinding. In het ESF-project “effectief hulpverlenen met goesting” merkten we dat dit uniek is geworden, en soms ook wat onwennig aanvoelt. Door met elkaar te praten over concrete situaties en de uitdagingen waar een hulpverlener in een bepaalde begeleiding heeft voorgestaan, over hoe cliënten tot een doorbraak kwamen, over hoe hulpverleners zich voelen in die situatie, … ontstaat menselijke verbondenheid.